Agenda-collage geïnspireerd door Marjo en 10!

En mijn vorige blog ging over Barberino. Ik heb maar 1 ding gekocht daar en dat was dit:

Zon-ne-bril

Het enige wat ik erbij vertel is dat hij ooit 50 euro gekost schijnt te hebben volgens het prijskaartje :P Voor zo een lelijke zonnebril! Maar hij is dan wel van Kathy Van Zeeland. Jaja, niet echt mijn merk dus :P (voor zover een merk mijn merk kan zijn dan)

Binnenkort komt ook mijn andere creatie. Maar aangezien deze nog niet af is en een verassing voor iemand zal het nog zeker tot dinsdag duren voordat je hem kan zien ;)

Trouwens ik heb weer allemaal nieuwe ideetjes voor mijn site en blog. Ik heb bedacht dat tags stiekem toch best leuk zijn :) En omdat ik me toch niet wil bewegen gedurende de dag vanwege ernstige spierpijn in alles, blijf ik gewoon lekker achter mijn appeltje zitten <3

Zo schreef ik vorige week dat ik over 2 weken alweer naar huis ga. Inmiddels is dat dus 1 week. Mijn verblijf hier zit er bijna op. Als ik  nu terugkijk is het toch allemaal heel anders geworden dan dat ik van te voren dacht.  Ik had het toch allemaal wat makkelijker en rooskleuriger verwacht, vooral het contact maken. Dat is nu iets dat eindelijk een beetje lukt, ook omdat eindelijk ik een beetje Italiaans durf te praten. Er zijn echt hele leuke momenten geweest waar ik ontzettend van genoten heb, maar ook wel dagen dat ik het echt niet meer zag zitten.  Maar gisteren was een dag dat ik het eigenlijk ‘s ochtends niet meer zo zag zitten en dacht, hoe hou ik het nog een week uit. Maar ’s middags heb ik mezelf aan het knutselen gezet en ’s avonds ging de training als nooit tevoren. Het trainen was ontzettend leuk opeens, ook omdat ik opeens deze week toch meer bij de groep hoorde. Wel gaat het erg slecht met mijn pols. Lastig want ik wil deze week toch nog wel het maximale uit mijn laatste week halen. Maar ik merk dat inmiddels de pijn niet meer alleen stekend is bij het schermen, maar ook zeurend als ik typ. Daar zal de FysioJoost niet blij mee zijn.

Waar ik vorige week over wou typen was het bezoek van twee van mijn vriendinnen. Het was supergezellig en gelukkig ook heel mooi weer! Want inmiddels sneeuwt het hier ook. We hebben heerlijk een dagje in de zon geshopt in Firenze. En na een mislukt bezoek aan Lucca bleek er opeens in Pisa zelf Braziliaans carnaval te zijn. Met heel veel trommels en keiharde muziek. En kindjes onder een  parachute. Ik weet nog zo goed dat we dat vroeger ook wel eens met kleutergym deden! Echt jeugdsentiment.! Mijn telefoon maakt niet eens zulke slechte foto’s trouwens.

Parachute :D

Trommels!

En afgelopen weekend ben ik met een meisje van schermen Chiara naar het Italiaanse shoppingparadijs gegaan genaamd: “Barberino”. Ik was hier al eens geweest met de familie. Toen vond ik het vreselijk. En het was weer vreselijk! Maar toch wel leuk om eindelijk een keer met iemand van schermen iets gedaan te hebben. Ik zal even een bondige uitleg geven waarom het zo vreselijk is en waarom ik totaal niet snap dat ze er speciaal een uur heen en terug voor in de auto gaan zitten. Ten eerste verkopen ze alleen maar merkkleding. Dat is eigenlijk de hele reclame voor het park, maar toch. Merkkleding is saai zonder verhaal erachter. En dan is het vervolgens ook nog eens minstens 8 keer zo duur als normaal :P Terwijl in dit park zelfs de merkkleding met 50 tot 70 procent korting wordt aangeboden, is het nog extreem duur. Ik heb gewoon iets tegen simpele hemdjes van 50 euro. Ten tweede is het eigenlijk een soort Mac-Donalds keten die op heel veel plekken in Europa zit. Lees in Maasmechelen schijnt precies hetzelfde park te zitten.  En ik vind het gewoon een beetje sfeerloos om te winkelen in een park in plaats van een stad. Aan het eind van de dag kwam ik er trouwens wel achter dat zij shopt op de creditcard van haar vader. Verklaarde een hoop…

In Lyon ging het toernooi ook niet zo denderend. Dit was mijn seizoen niet. Ik heb wel heel veel geleerd en mijn schermen is behoorlijk verbeterd, maar resultaat is er nog niet. Hopelijk openbaart zich dat volgend seizoen en kan ik laten zien wat ik kan.

Afgelopen weekend was Joris hier. Het was heel gezellig. In Florence zijn we naar een heel grappig museum geweest. Het was een tentoonstelling van Mario Mariotti. Dit is zijn website en als je hier klikt kom je direct bij de foto’s van de tentoonstelling.

Op internet hadden we gezien dat je ook zelf je handen mocht schilderen :D. Eigenlijk bleek het voor kleine kinderen te zijn, maar we waren niet de enige volwassenen die het toch wouden doen. Check de foto’s! Op het eind werden we ook nog heel lelijk geschminkt door de vrouw die het regelde.

Druk bezig

Pinguin!

Harige flamingo :D

En gisteren heb ik mijn droom gezien :D Een oranje fiat 500. Een hele mooie glimmende maar wel de oude. Hij paste perfect bij mijn schermtas. En bij mijn oranje pumps en nagellak. Met die outfit moet het wel goed komen als ik ga schermen. Maarja, hoe vertel ik mijn brandweerautootje dat ik hem wil inruilen voor een glimmende oranje fiat 500?

Strike a pose! Helaas niet in kleur...

Zaterdag stond Firenze op het programma. Firenze is een grote stad en een stuk leuker dan Pisa. Voor de tweede keer ben ik de grote Dom opgeklommen. Deze doet me elke keer weer denken aan een verkleinde versie van de Sint Pieter. Na een kleine zoektocht op internet ben ik erachter gekomen dat de Dom in Firenze toch een paar honderd jaar eerder is gebouwd dan de Sint Pieter in Rome. Uiteraard kan ik nu een heel verhaal gaan kopieren en plakken van wat er allemaal te doen is in Firenze en Pisa maar dat vind ik niet zo interessant. Zondag ben ik lekker thuis gebleven met de kindertjes hier en zijn mijn ouders in een carnavalstocht terechtgekomen. ’s Avonds zijn we met de twee families heerlijk uit eten geweest. Dit was echt heel gezellig.

Straks ga ik weer lekker trainen. Nu maar even rustig een boekje lezen op de bank.

Ciaoo

Maar vandaag dacht ik: “nou als de buschauffeur het niet vraagt dan hoef ik op de terugweg niet te stempelen. Scheelt een euro.” En ik al helemaal ’s avonds maakt het niet uit want dan wil niemand meer werken en zullen ze zeker niet controleren. Als het wel zo is dan moet er toch wel iemand bestaan die mag spelen voor Bruce Almighty.

Goed in de maand dat ik hier ben dus nooit controle geweest en jawel, bij het station kwam er een heuse kaartjescontroleur zomaar uit de lucht vallen. Uit de hemel denk ik. Met een witte auto. Uiteraard had ik een kleine achterdeur op een kier laten staan in dit experiment. Ik had 2 kaartjes. 1 van de heenweg die ik “perongeluk” nog een keer had gestempeld. En een lege. De controleur kwam de bus in en vroeg om de kaartjes. Maar niet aan de hele bus, uiteraard niet. Alleen aan mij en het meisje naast me. Niet aan de toeristen die geen kaartje hadden en ook niet aan de mensen die net waren ingestapt en niet hadden gestempeld. Waarschijnlijk konden zij de controleur ook niet zien. Maar omdat ik heel lief kan kijken kreeg ik alleen een boze blik en mocht ik zelfs mijn niet gestempelde kaartje houden… Dit is het wetenschappelijk bewijs dat ik invloed heb op iets/iemand die vanuit de hemel alle mensen op aarde bestuurt.

Het wetenschappelijk tastbaar bewijs van vandaag

Dus nu heb ik bedacht dat bij de volgende grote loterij ik een lot ga kopen. Wie mij als eerste de tip geeft voor het winnende lot krijgt ook een % van alle miljoenen die ik dan zal winnen. Want dan is het echte bewijs geleverd. Misschien schenk ik dan vervolgens wel alles aan de kerk, omdat wat ze geloven bijna goed is.  Alleen zijn ze er nog niet achter dat #GOD stiekem een kaartjescontroleur in Italie is. Of ik heb het helemaal verkeerd en het is net als Joan of Arcadia. (met de titelsong: What if God was one of us). Als ik Hem nog een keer tegen kom zal ik het direct Twitteren. Met de tag #GOD

Verder heb ik trouwens ook wel weer lekker getraind. Ik merk toch dat ik iets meer conditie krijg. Om kwart over acht ben ik niet meer helemaal kapot en kan ik nog wel een partijtje schermen. En dat met een lang wapen! Misschien moet ik in Nederland toch gewoon meer krachttraining doen.

Maar misschien wil #HIJ/ZIJ me ook wel gewoon Olympisch kampioen maken. Dat ik op een ochtend wakker wordt en opeens van iedereen kan winnen. Maar toch geef ik daar niet de voorkeur aan…

Een foto vanuit de auto op weg naar Schiphol

Helaas verliep het vertrek op Schiphol niet zo soepel. Ten eerste werd voor het eerst in mijn leven overgewicht geconstateerd waar ik voor moest betalen. Nou heeft mijn schermtas altijd overgewicht. Ik kan me zelfs een JWK herinneren dat er 35 kilo in mijn tas zat, mede dankzij 10 kilo schoolboeken. Op de heenweg naar Amsterdam hebben ze mijn tas ook niet eens gewogen. Gelukkig heb ik wel geregeld dat ik niet het volle bedrag hoefde te betalen. Ik mocht mijn schermtas als golftas meenemen. Uiteraard moest ik daar wel wat extra voor betalen, maar wel 52 euro minder dan voor de extra kilo’s. Vervolgens bleken de waterleidingen aan boord bevroren, waardoor we een half uurtje moesten wachten tot ze deze ontdooid hadden. En toen moesten uiteraard ook de vleugels nog gede-iced worden. Dit was nog een aardige klus want er zat zeker 3 centimeter ijs op.  Ik zat direct naast de vleugel dus het was wel een heel mooi gezicht. Eigenlijk had ik een foto voor jullie willen maken, maar mijn telefoon stond al uit voor het opstijgen. De hele vleugel was namelijk oranje op een gegeven moment, want waar nog sneeuw en ijs zat kleurde het oranje. Die man die het apparaat bestuurde had trouwens wel lol met de raampjes ook bespuiten.

In Pisa regende het wel heel hard toen ik aankwam. Uiteraard moest ik nog een kwartier op de bus wachten. Vandaag schijnt de zon trouwens wel lekker. En ik heb sporen ontdekt dat ze hier toch hun tanden poetsen :D Ik denk alleen dat ze het ’s ochtends stiekem heel vroeg doen, zodat ik het niet merk.

Ook ben ik nog hard bezig om te proberen in plaats van te “bloggen” te “vloggen”. Maar het blijkt nog heel lastig te zijn om naturel iets interessants te vertellen voor de camera. Ik ben nu met dit blogje aan het proberen om er misschien een “vlog” van te maken. Zoals je ziet is vloggen een samenvoegsel van video en bloggen (voor de oudere generatie)

Vandaag was mijn Italiaanse les bij de andere taalschool. Wel een veel meer relaxte sfeer. Helaas gaat de andere Duitse au-pair een paar weken op vakantie (een beetje aparte jongen). Dus nu zal ik zelf een paar weken Italiaans moeten oefenen. Maar dan kan ik direct ook zien hoe dat gaat. Wel de goedkoopste optie natuurlijk.

Ciaoo

Waar ik elke keer weer om moet lachen is het verkeer. Ik kan uren vanuit een raam naar beneden naar een kruispunt kijken. Elke keer weer lopen er mensen gewoon vanuit het niets de straat op en moeten alle auto’s plotseling remmen. En de scooters hier zijn echt levensgevaarlijk. Met de bus reizen is ook heerlijk hier. Alleen weet je nooit zeker wanneer hij vertrekt. ’s Ochtends meestal 5 minuten te vroeg. ’s Middags 5 minuten te laat en ’s avonds weer 5 minuten te vroeg. Dus je moet altijd ruim rekenen wil je ergens echt op tijd zijn of de laatste bus hebben. Maar de buschauffeurs verdienen hier meer dan respect. Hoe ze de bussen door het verkeer weten te manoeuvreren zonder mensen aan te rijden is mij een raadsel.

Ik begin hier steeds meer te genieten. Het helpt ook dat de zon nu wat vaker schijnt. Uit de wind is het dan echt genieten. Ik heb zin in de zomer!

Vandaag was mijn laatste dag dat ik cursus deed bij de ILM. Ik heb een waar certificaat gekregen. Maar ik ben blij dat ik niet meer elke ochtend daarheen hoef. Terwijl het vandaag eigenlijk voor de eerste keer leuk was en het een beetje lukte om te praten in het Italiaans. Volgende week ga een cursus beginnen die maar 2 uur per week is. Dan heb ik wat meer tijd, want op dit moment is het wel weer heel druk.

Ook kwam er een andere familie lunchen vandaag. Echt grappig om te zien hoe elke moeder onophoudelijk schreeuwt tegen alle kinderen, maakt niet uit welke.

Straks mijn tas inpakken en dan morgen lekker naar huis :)

Ciaoo

Wat grappig was, dat gisteren een groep van een stuk of 10 Japanners kwam schermen. En eigenlijk is het op een gemiddelde avond al te druk in de zaal. Maar nu was het echt gekkenwerk! Maar ze schermden allemaal degen :(. Dus ik had niets aan ze. Ook heb ik toen les gehad van Antonio Di Ciolo hemzelf. Maar ik begreep er niets van. Maar vandaag kreeg ik ook weer even les, en toen ging het iets beter.

En nu ga ik lekker slapen, want ik ben echt gesloopt. Ik snap niet hoe ze het volhouden. Die ouders en kinderen gaan hier gezamelijk om 12 uur ‘s avonds naar bed. En staan dan vrolijk om 7 uur weer naast hun bed. En vervolgens doen ze niet aan ontbijt. Of nouja ze drinken vette chocolademelk en eten een chocoladekoekje. En vervolgens lunchen ze om twee uur pas weer.

Slaap zacht!

Milja

En dan moet je je voorstellen dat ik zometeen waarschijnlijk weer zoiets te eten krijg. Hoewel ik nu denk op te vangen dat we alleen pasta eten :P. Maargoed ik krijg dan ‘s ochtends ook niet echt ontbijt. Ze drinken alleen hele zoete chocomelk. En dat vind mijn maag in de vroege morgen niet zo leuk. Maargoed. Morgen weer vroeg uit de veren voor mijn Italiaanse toets. Om mijn niveau te bepalen. Dus nu nog maar even goed leren.

Ciao Milja

Maargoed Pisa dus. We kwamen donderdagavond met het avondeten aan. We hebben toen met de hele familie gegeten. En toen was het al snel bedtijd. Maar de kinderen gaan niet vroeg naar bed hoor.

Op vrijdag mochten wij uitslapen terwijl Emanuela (de moeder) de kinderen (Antonio, Alberto en Benedetta) naar school bracht. ’s Middags zijn we nog even Pisa in gegaan om te informeren voor een taalcursus. En ik heb komende maandag een toets om mijn niveau te bepalen. Dus nog even hard studeren dit weekend.  ’s Avonds ben ik al gaan trainen op de club in Pisa. Ik was alleen wel mee met de kinderen en was dus om half 5 al in de zaal. Tegen 7 uur toen mijn training begon was ik dus al gesloopt. Helaas ook nog twee floretten gemold. Vandaag ben ik vroeg opgestaan om Benedetta bezig te houden terwijl Antonio en Alberto naar school gebracht werden. Helaas doen ze hier niet echt aan ontbijten. Hier moet ik dus nog iets op verzinnen, want ik red het echt niet om op een beker chocomelk en twee kleine koekjes te leven tot we gaan lunchen om half 3. Straks gaan we als het goed is naar de supermarkt. Dan moet ik ook spullen halen om een keer Nederlands te koken, want dat willen ze graag. Maar ik heb nog geen idee wat . Wat is er verder Nederlands als hutspot en erwtensoep. Iemand nog een idee?

Helaas heb ik hier geen foto camera.  Ik zal de komende tijd dus niet veel foto’s meer uploaden. Maar misschien verandert dat nog. Tot snel!

Ciao Milja